Niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie. Kontynuując jej przeglądanie wyrażasz zgodę na ich zapisywanie w pamięci urządzenia. Poprzez zmianę ustawień w przeglądarce internetowej możesz wyrazić zgodę na zapisywanie plików cookie lub je zablokować. Więcej informacji na temat stosowania cookies znajdziesz w polityce cookie. (Kliknięcie linku nie powoduje zmian w ustawieniach cookies). Więcej informacji można znaleźć w Polityce w sprawie Cookies. Więcej informacji można znaleźć w polityce w sprawie cookies, Akceptuję - nie pokazuj więcej tego powiadomienia!

Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra

Duszpasterstwo wiernych Liturgii Łacińskiej

Polska

Fssp_sancti

4 czerwca - św. Franciszka Carraciolo, wyznawcy (3 kl., szaty białe)

2016-06-03

Franciszek Carraciolo urodził się 13 października 1563 r. w Villa Santa Maria (królestwo Neapolu). Pochodził ze znakomitej rodziny. Na chrzcie otrzymał imię Askaniusz. Kiedy miał 22 lata, zachorował śmiertelnie. Złożył wtedy ślub oddania się Panu Bogu na służbę i wyzdrowiał.

Studiował teologię na uniwersytecie w Neapolu, przeplatając studia modlitwą, uczynkami pokutnymi i charytatywnymi. W 1587 r. przyjął święcenia kapłańskie. Zaraz też włączył się do bractwa kapłanów neapolitańskich, których celem było towarzyszyć skazanym na śmierć, opiekować się więźniami i galernikami. Kaplica stowarzyszenia była w pobliżu szpitala dla nieuleczalnie chorych. Dzieląc pomiędzy te instytucje swoje zajęcia, młody kapłan z wolna pozyskał dla swojej apostolskiej pracy podobnie gorliwych kapłanów. Na początku zgłosiło swój akces dwóch. Wszyscy trzej przyjaciele udali się do pustelni w Camaldoli, by na modlitwie prosić o światło Ducha Świętego i opracować regułę. Postanowiono do ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa dołączyć ślub czwarty - nie przyjmowania żadnych godności kościelnych. Papież Sykstus V zatwierdził regułę - a więc i nowy zakon - w roku 1588. W ten sposób Askaniusz razem z genueńczykiem Janem Adorno założył nowy zakon Kanoników Regularnych Mniejszych, opiekujący się biednymi, chorymi i więźniami. Mając 26 lat, 9 kwietnia 1589 r., złożył śluby i w miejsce dotychczasowego: Askaniusz, przyjął nowe imię zakonne - Franciszek. W 1591 r. został generałem zakonu. W roku 1591 otrzymał zaproszenie do objęcia opieki nad kościołem Matki Bożej Większej w Neapolu. W roku 1594 powstał pierwszy dom zakonu w Hiszpanii, w roku 1598 w Rzymie, przy kościele Św. Agnieszki na Placu Navona. W roku 1601 Franciszek założył dom zakonny w Valladolid i trzeci z kolei w Hiszpanii, w Alcala. W roku 1606 powstał w Rzymie drugi dom nowego zakonu.

Na własną prośbę Franciszek został zwolniony z obowiązków przełożonego generalnego. Piastował urzędy niższe: mistrza nowicjatu i przełożonego domu w Neapolu, potem wikariusza generalnego zakonu. Odznaczał się gorliwością, umartwieniem oraz nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu. Popierał ze wszystkich sił - a także sam wprowadzał, gdzie tylko mógł - uroczyste wystawienia Najświętszego Sakramentu, adoracje i procesje.

Zmarł 4 czerwca 1608 r. w Anconie, pielgrzymując do sanktuarium Matki Bożej w Loreto. Pochowano go w kościele Matki Bożej Większej w Neapolu. W czasie pogrzebu wydarzył się wypadek nagłego uzdrowienia pewnego człowieka ze śmiertelnej choroby. Po przepisanym przez prawo kościelne procesie kanonicznym do chwały błogosławionych wyniósł Franciszka papież Klemens XIV w roku 1770. Do katalogu świętych wpisał go uroczyście papież Pius VII w roku 1807. W roku 1840 św. Franciszek Caracciolo został ogłoszony drugim - obok św. Januarego - patronem Neapolu. W roku 1844 ciało Świętego przeniesiono do kościoła Santa Maria di Monteverginella w Neapolu.

 

 

INTROITUS:

Jak wosk stało się me serce: topnieje w moich wnętrznościach, bo gorliwość o dom Twój pożera mnie.

Ps 68,10

Factum est cor meum tamquam cera liquéscens in médio ventris mei: quóniam zelus domus tuæ comédit me.

  

Ps. Jak dobry jest Bóg Izraela dla tych, co są prawego serca! V. Chwała Ojcu.

Ps 72,1

Quam bonus Israël Deus: his, qui recto sunt corde! V. Glória Patri.

ORATIO:

Boże, który świętego Franciszka, założyciela nowego zakonu, ozdobiłeś żarliwością w modlitwie i umiłowaniem pokuty, daj sługom Twoim czynić takie postępy w jego naśladowaniu, by zawsze modląc się i podbijając ciało w niewolę, mogli dojść do chwały niebieskiej. Przez Pana.

 

Deus, qui beátum Francíscum, novi órdinis institutórem, orándi stúdio et poeniténtiæ amóre decorásti: da fámulis tuis in eius imitatióne ita profícere; ut, semper orántes et corpus in servitútem redigéntes, ad coeléstem glóriam perveníre mereántur. Per Dominum.

 

LECTIO: Mdr 4,7-14

Sprawiedliwy, jeśli umrze przedwcześnie, dozna ochłody. Czcigodna bowiem starość to nie ta, co trwa długo ani odmierzana jest liczbą lat. Za siwiznę uchodzi rozum człowieka, a za wiek sędziwy — życie nieskalane. Umiłowany Bogu się spodobał, a żyjąc pośród grzeszników, został zabrany. Wyrwany został, by złość nie odmieniła jego umysłu, albo ułuda nie oszukała jego duszy. Urok bowiem marności zaciemnia dobro, a niestałość pożądania powoduje upadek duszy niewinnej. Stawszy się w krótkim czasie doskonałym, wypełnił czasów wiele. Podobała się bowiem Bogu dusza jego: dlatego pośpieszył, by wyprowadzić go z pośrodka nieprawości.

 

Iustus, si morte præoccupátus fúerit, in refrigério erit. Senéctus enim venerábilis est non diutúrna, neque annórum número computáta: cani autem sunt sensus hóminis, et ætas senectútis vita immaculáta. Placens Deo Iactus est diléctus, et vivens inter peccatóres translátus est. Raptus est, ne malítia mutáret intelléctum eius, aut ne fíctio decíperet ánimam illíus. Fascinátio enim nugacitátis obscúrat bona, et inconstántia concupiscéntia? transvértit sensum sine malítia. Consummátus in brevi explévit témpora multa, plácita enim erat Deo ánima illíus: propter hoc properávit edúcere illum de médio iniquitátum.

 

GRADUALE:

Jak jeleń spragniony dąży do strumieni wody, tak dusza ma tęskni za Tobą, Boże. V. Tęskni ma dusza za Bogiem mocnym, żywym.

Ps 41,2-3

Quemádmodum desíderat cervus ad fontes aquárum: ita desíderat ánima mea ad te, Deus. V. Sitívit ánima mea ad Deum fortem vivum.

ALLELÚIA:

Alleluja, alleluja. V. Niszczeje me ciało i serce moje: Bóg jest opoką mego serca i mym udziałem w wieczności. Alleluja.

Ps 72,26

Allelúia, alleluia V. Defécit caro mea et cor meum: Deus cordis mei, et pars mea Deus in ætérnum. Allelúia

 

EVANGELIUM: Łk 12,35-40

Życie Świętych było czujnym oczekiwaniem powrotu Chrystusa.

Onego czasu: Rzekł Jezus uczniom swoim: <<Niechaj biodra wasze będą przepasane i pochodnie gorejące w rekach waszych. A sami bądźcie podobni do ludzi oczekujących powrotu pana swego z godów weselnych; aby, gdy nadejdzie i zakołacze, natychmiast mu otworzyć. Błogosławieni słudzy owi, których pan, gdy nadejdzie, zastanie czuwającymi. Zaprawdę powiadam wam, że przepasze się i każe im zasiąść, a przechodząc usługiwać im będzie. I czy przyjdzie o drugiej straży, czy też o trzeciej straży nadejdzie, a tak zastanie: błogosławieni są słudzy owi. A to wiedzcie, że gdyby wiedział pan domu, o której godzinie nadejdzie złodziej, czuwałby zaiste i nie dopuścili by podkopać domu swego. I wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy nadejdzie w godzinie, w której sie nie spodziewacie>>.

In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis: Sint lumbi vestri præcíncti, et lucérnæ ardéntes in mánibus vestris, et vos símiles homínibus exspectántibus dóminum suum, quando revertátur a núptiis: ut, cum vénerit et pulsáverit, conféstim apériant ei. Beáti servi illi, quos, cum vénerit dóminus, invénerit vigilántes: amen, dico vobis, quod præcínget se, et fáciet illos discúmbere, et tránsiens ministrábit illis. Et si vénerit in secúnda vigília, et si in tértia vigília vénerit, et ita invénerit, beáti sunt servi illi. Hoc autem scitóte, quóniam, si sciret paterfamílias, qua hora fur veníret, vigiláret útique, et non síneret pérfodi domum suam. Et vos estóte parati: quia, qua hora non putátis, Fílius hóminis véniet.

OFFERTORIUM:

Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, rozrośnie się jak cedr na Libanie.

Ps 91,13

Iustus ut palma florébit: sicut cedrus Líbani multiplicábitur.

SECRETA:

Spraw, najłaskawszy Jezu, abyśmy rozpaleni tym samym ogniem miłości co święty Franciszek, którego chwalebne zasługi wspominamy, mogli godnie stanąć dokoła Twojego świętego stołu: Który żyjesz.

 

Da nobis, clementíssime Iesu: ut præclára beáti Francísci mérita recoléntes, eódem nos, ac ille, caritátis igne succénsi, digne in circúitu sacræ huius mensæ tuæ esse valeámus: Qui vivis.

PRAEFATIO COMMUNIS:

Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, Panie, Ojcze Święty, wszechmogący, wieczny Boże, przez Chrystusa, Pana naszego. Przez Niego Twój majestat chwalą Aniołowie, uwielbiają Państwa, z lękiem czczą Potęgi, Niebiosa i Moce niebios oraz błogosławieni Serafini we wspólnej wysławiają radości. Z nimi to, prosimy, dozwól i naszym głosom wołać w pokornym uwielbieniu:

 

Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias agere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admitti iubeas, deprecámur, súpplici confessione dicéntes:

COMMUNIO:

Jakże jest wielka Twoja dobroć, Panie, Tyś ją zachowa! dla tych, co sie boją Ciebie.

Ps 30,20

Quam magna multitúdo dulcédinis tuæ, Dómine, quam abscondísti timéntibus te!

POSTCOMMUNIO:

Prosimy Cię, Panie, aby w sercach naszych na zawsze pozostała wdzięczna pamięć i owoce Najświętszej Ofiary, którąśmy dzisiaj złożyli majestatowi Twojemu w uroczystość świętego Franciszka. Przez Pana.

 

Sacrosáncta sacrifícii, quaesumus, Dómine, quod hódie in sollemnitáte beáti Francísci tuæ obtúlimus maiestáti, grata semper in méntibus nostris memória persevéret et fructus. Per Dominum.