Niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie. Kontynuując jej przeglądanie wyrażasz zgodę na ich zapisywanie w pamięci urządzenia. Poprzez zmianę ustawień w przeglądarce internetowej możesz wyrazić zgodę na zapisywanie plików cookie lub je zablokować. Więcej informacji na temat stosowania cookies znajdziesz w polityce cookie. (Kliknięcie linku nie powoduje zmian w ustawieniach cookies). Więcej informacji można znaleźć w Polityce w sprawie Cookies. Więcej informacji można znaleźć w polityce w sprawie cookies, Akceptuję - nie pokazuj więcej tego powiadomienia!

Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra

Duszpasterstwo wiernych Liturgii Łacińskiej

Polska

Fssp_sancti

10 marca - Czwartek po IV niedzieli Wielkiego Postu (3 kl., szaty fioletowe)

2016-03-09

Lekcja i ewangelia opowiadają o matce opłakującej jedynego syna to obraz Kościoła opłakującego śmierć duchową spowodowaną przez grzech. W obydwu wypadkach następuje cudowne wskrzeszenie, obraz odrodzenia dusz w sakramentach Chrztu i Pokuty, które przynosi Wielkanoc.

Tego dnia również wspomnienie świętych Czterdziestu Męczenników z Sebasty. Za panowania Licyniusza kolo roku 320 w Sebaście armeńskiej 40 żołnierzy skazano na śmierć męczeńską na zamarzniętym stawie. Wspólnie modlili się oni o wytrwanie. Gdy jeden z nich złamany cierpieniem zaparł się wiary, na jego miejsce zgłosił się strażnik poganin i razem z innymi osiągnął koronę męczeństwa.

 

INTROITUS:

Niech się weseli serce szukających Pana, szukajcie Pana i umacniajcie się, szukajcie zawsze Jego oblicza.

 

Ps. Chwalcie Pana i wzywajcie Jego imienia: dzieła Jego głoście wśród narodów.
V. Chwała Ojcu.

Ps 104,3-4

Lætétur cor quæréntium Dóminum: quaerite Dóminum, et confirmámini: quaerite fáciem eius semper.

Ps 104,1

Confitémini Dómino, et invocáte nomen eius: annuntiáte inter gentes ópera eius. V. Glória Patri.

ORATIO:

Wszechmogący Boże, spraw, prosimy, niech święta służba napełnia nas radością, gdy umartwiamy się, zachowując nakazane posty, abyśmy poskromiwszy ziemskie pożądania łatwiej pojęli prawdy niebieskie. Przez Pana.

 

Præsta, quaesumus, omnípotens Deus: ut, quos ieiúnia votíva castígant, ipsa quoque devótio sancta lætíficet; ut, terrénis afféctibus mitigátis, facílius coeléstia capiámus. Per Dominum.

Spraw, wszechmogący Boże, abyśmy podziwiając męstwo sławnych Męczenników
w wyznawaniu wiary, doznali miłościwego
ich wstawiennictwa u Ciebie. Przez Pana.

Præsta, quaesumus, omnípotens Deus: ut, qui gloriósos Mártyres fortes in sua confessióne cognóvimus, pios apud te in nostra intercessióne sentiámus. Per Dominum.

 

LECTIO: 2 Krl 4,25-38

Elizeusz kładący się na zwłoki zmarłego chłopca, by go wskrzesić, jest typem Chrystusa, który uniżył się aż do śmierci, aby nam wysłużyć zmartwychwstanie.

W one dni: Niewiasta z Sunam przybyła do Elizeusza na górę Karmel. A gdy ją ujrzał mąż Boży z naprzeciwka i rzekł do Giezego, swego sługi: «Oto Sunamitka owa! Idź tedy naprzeciw niej i powiedz jej: Czy dobrze się powodzi mężowi twemu i synowi twemu?» A ona odpowiedziała: «Dobrze». A gdy przyszła do męża Bożego na górę, uchwyciła się nóg jego; i przystąpił Giezy, aby ją odsunął od niego. I rzekł człowiek Boży: «Daj jej pokój, bo dusza jej w gorzkości jest, a Pan zataił przede mną i nie oznajmił mi». A ona mu rzekła: «Czy to prosiłam syna u pana mego? Czym ci nie mówiła: Nie śmiej się ze mnie?» A on rzekł do Giezego: «Przepasz biodra twoje i weźmij łaskę w rękę twoją, a idź. Jeśli cię spotka człowiek, nie pozdrawiaj go, a jeśli cię kto pozdrowi, nie odpowiadaj mu; i położysz laskę moją na oblicze dziecięcia». A matka dziecięcia rzekła: «Żyje Pan i żyje dusza twoja, nie opuszczę ciebie!» Wstał tedy i poszedł za nią. A Giezy uprzedził ich i położył laskę na obliczu dziecięcia, i nie było głosu ani czucia; i wrócił się naprzeciw niego, i powiedział mu mówiąc: «Nie wstało dziecię». Wszedł tedy Elizeusz do domu, a owo dziecię umarłe leżało na łóżku jego. A wszedłszy, zamknął drzwi za sobą i za dziecięciem i modlił się do Pana. I wstąpił, i położył się na dziecięciu, i położył usta swe na usta jego i oczy swe na oczy jego, i ręce swe na ręce jego, i nachylił się na nie. i zagrzało się ciało dziecięcia. A on wróciwszy się przeszedł się po domu raz tam i sam; i wstąpił, i położył się na nim; i ziewnęło dziecię siedemkroć, i oczy otwarło. A on zawoławszy Giezego rzekł mu: «Zawołaj tę Sunamitkę!» A ona wezwana weszła do niego. Rzekł: «Weźmij syna swego!» Przyszła ona i upadła do nóg jego, i pokłoniła się do ziemi, i wzięła syna swego, i wyszła. A Elizeusz wrócił się do Galgala.

In diébus illis: Venit múlier Sunamítis ad Eliséum in montem Carméli: cumque vidísset eam vir Dei e contra, ait ad Giézi púerum suum: Ecce Sunamítis illa. Vade ergo in occúrsum eius, et dic ei: Recte ne ágitur circa te, et circa virum tuum, et circa fílium tuum? Quæ respóndit: Recte. Cumque venísset ad virum Dei in montem, apprehéndit pedes eius: et accéssit Giézi, ut amovéret eam. Et ait homo Dei: Dimítte illam: ánima enim eius in amaritúdine est, et Dóminus celávit a me, et non indicávit mihi. Quæ dixit illi: Numquid petívi fílium a dómino meo? Numquid non dixi tibi: Ne illúdas me? Et ille ait ad Giézi: Accínge lumbos tuos, et tolle báculum meum in manu tua, et vade. Si occurrérit tibi homo, non salútes eum: et si salutáverit te quíspiam, non respóndeas illi: et pones báculum meum super fáciem púeri. Porro mater pueri ait: Vivit Dóminus et vivit ánima tua, non dimíttam te. Surréxit ergo, et secútus est eam. Giézi autem præcésserat ante eos, et posúerat báculum super fáciem púeri, et non erat vox neque sensus: reversúsque est in occúrsum eius, et nuntiávit ei, dicens: Non surréxit puer. Ingréssus est ergo Eliséus domum, et ecce, puer mórtuus iacébat in léctulo eius: ingressúsque clausit óstium super se et super púerum: et orávit ad Dóminum. Et ascéndit, et incúbuit super púerum: posuítque os suum super os eius, et óculos suos super óculos eius, et manus suas super manus eius: et incurvávit se super eum: et calefácta est caro púeri. At ille revérsus, de ambulávit in domo, semel huc atque illuc: et ascéndit et incúbuit super eum: et oscitávit puer sépties, aperuítque oculos. At ille vocávit Giézi, et dixit ei: Voca Sunamítidem hanc. Quæ vocáta ingréssa est ad eum. Qui ait: Tolle fílium tuum. Venit illa, et córruit ad pedes eius, et adorávit super terram: tulítque fílium suum, et egréssa est, et Eliséus revérsus est in Gálgala.

GRADUALE:

Wejrzyj, o Panie, na Twoje przymierze: o życiu Twych ubogich nie zapominaj na wieki. V. Powstań, o Panie, prowadź sprawę Twoją: wspomnij na zniewagę Twych sług.

Ps 73,20.19.22

Réspice, Dómine, in testaméntum tuum: et ánimas páuperum tuórum ne obliviscáris in finem. V. Exsúrge, Dómine, iúdica causam tuam: memor esto oppróbrii servórum tuórum.

 

EVANGELIUM: Łk 7,11-16

Boleść Matki-Kościoła, który opłakuje swe dzieci pogrążone w grzechu śmiertelnym, wzrusza Zbawiciela i sprowadza łaskę zmartwychwstania dusz.

Onego czasu: Szedł Jezus do miasta, które zowią Naim, a z Nim szli uczniowie Jego i rzesza wielka. A gdy się przybliżył do bramy miejskiej, oto wynoszono umarłego, jedynaka matki jego, a ta była wdową, i liczna rzesza miejska szła z mą. ,A gdy ją ujrzał Pan, ulitował się nad nią i rzekł jej: «Nie płacz». I przystąpił, i dotknął się mar a ci, co nieśli, stanęli). I rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!» I usiadł umarły, i począł mówić, i oddał go matce jego. A wszystkich zdjął strach i wielbili Boga mówiąc: «Prorok wielki powstał wśród nas, a Bóg nawiedził lud swój».

In illo témpore: Ibat Iesus in civitátem, quæ vocátur Naim: et ibant cum eo discípuli eius et turba copiósa. Cum autem appropinquáret portæ civitátis, ecce, defúnctus efferebátur fílius únicus matris suæ: et hæc vidua erat, et turba civitátis multa cum illa. Quam cum vidísset Dóminus, misericórdia motus super eam, dixit illi: Noli flere. Et accéssit et tétigit lóculum. - Hi autem, qui portábant, steterunt. - Et ait: Adoléscens, tibi dico, surge. Et resédit, qui erat mórtuus, et coepit loqui. Et dedit illum matri suæ. Accepit autem omnes timor: et magnificábant Deum, dicéntes: Quia Prophéta magnus surréxit in nobis: et quia Deus visitávit plebem suam.

OFFERTORIUM:

Panie, pośpiesz mi na pomoc; niech się okryją wstydem ci, którzy godzą na Twe sługi.

Ps 6,2-4

Dómine, ad adiuvándum me festína: confundántur omnes, qui cógitant servis tuis mala.

SECRETA:

Oczyść nas, miłosierny Boże, aby modlitwy Twego Kościoła, które są Tobie miłe, gdy towarzyszą pobożnej ofierze, stały się milsze po oczyszczeniu naszych dusz. Przez Pana.

 

Purífica nos, misericors Deus: ut Ecclésiæ tuæ preces, quæ tibi gratæ sunt, pia múnera deferéntes, fiant expiátis méntibus gratióres. Per Dominum.

Wejrzyj, Panie, na modły i ofiary Swoich wiernych: niech przy uroczystości Twoich Świętych będą Ci miłe, a nam niech wyjednają Twoją miłosierną pomoc. Przez Pana.

Preces, Dómine, tuórum réspice oblationésque fidélium: ut et tibi gratæ sint pro tuórum festivitáte Sanctórum, et nobis cónferant tuæ propitiatiónis auxílium. Per Dominum.

PRAEFATIO DE QUADRAGESIMA:

Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże: Ty przez post ciała uśmierzasz wady, podnosisz ducha, udzielasz cnoty i nagrody, przez Chrystusa, Pana naszego. Przez Niego majestat Twój chwalą Aniołowie, uwielbiają Państwa, z lękiem czczą Potęgi. A wspólnie z nimi w radosnym uniesieniu sławią Niebiosa, Moce niebieskie i błogosławieni Serafini. Z nimi to, prosimy, dozwól i naszym głosom wołać w pokornym uwielbieniu:

 

Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui corporáli ieiúnio vitia cómprimis, mentem élevas, virtútem largíris et proemia: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes:

COMMUNIO:

Panie, tylko Twą sprawiedliwość będę głosił, Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości: a i w starości, i w wieku sędziwym, Ty mnie nie opuść, o Boże.

Ps 70,16-18

Dómine, memorábor iustítiæ tuæ solíus: Deus, docuísti me a iuventúte mea: et usque in senéctam et sénium, Deus, ne derelínquas me.

POSTCOMMUNIO:

Prosimy Cię, Panie, nie dozwól, aby niebieskie dary stały się przyczyną
potępienia dla tych, którzy je przyjęli, skoro ustanowiłeś je jako lekarstwo dla Twoich wiernych. Przez Pana.

 

Coeléstia dona capiéntibus, quaesumus, Dómine: non ad iudícium proveníre patiáris, quæ fidélibus tuis ad remédium providísti. Per Dominum.

Przejednany wstawiennictwem Twoich Świętych, daj, prosimy Cię, Panie, abyśmy osiągnęli w zbawieniu wiecznym to, co sprawujemy w świętej czynności doczesnej. Przez Pana.

Sanctórum tuórum, Dómine, intercessióne placátus: præsta, quaesumus; ut, quæ temporáli celebrámus actióne, perpétua salvatióne capiámus. Per Dominum.

ORATIO SUPER POPULUM:

Pochylcie głowy wasze przed Bogiem.

Boże, Stwórco i Rząd co Swojego ludu, racz oddalić od niego grzechy, które go nękają, aby zawsze się Tobie podobał i pod Twoją opieką był bezpieczny. Przez Pana.

 

Humiliáte cápita vestra Deo.

Pópuli tui, Deus, institútor et rector, peccáta, quibus impugnátur, expélle: ut semper tibi plácitus, et tuo munímine sit secúrus. Per Dominum.