Niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie. Kontynuując jej przeglądanie wyrażasz zgodę na ich zapisywanie w pamięci urządzenia. Poprzez zmianę ustawień w przeglądarce internetowej możesz wyrazić zgodę na zapisywanie plików cookie lub je zablokować. Więcej informacji na temat stosowania cookies znajdziesz w polityce cookie. (Kliknięcie linku nie powoduje zmian w ustawieniach cookies). Więcej informacji można znaleźć w Polityce w sprawie Cookies. Więcej informacji można znaleźć w polityce w sprawie cookies, Akceptuję - nie pokazuj więcej tego powiadomienia!

Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra

Duszpasterstwo wiernych Liturgii Łacińskiej

Polska

Fssp_sancti

26 kwietnia - św. Kleta i Marcelina, papieży i męczenników (3 kl., szaty czerwone)

2016-04-25

Trzecim biskupem rzymskim po św. Piotrze, a następcą św.Linusa był od r. 79 Klet, zwany także Anakletem. Były to czasy Wespazyana i Tytusa syna, którzy sądu Bożego nad Izraelitami dokonali, gdyż zburzyli Jerozolimę, jak był przepowiedział Zbawiciel. Uczonością swoją i gorliwością prawdziwie apostolską przyczynił się Klet do utrwalenia posad Kościoła. Jemu to też pierwszemu przypisują sposób rozpoczynania pism namiestników Chrystusowych na ziemi przez słowa: Pozdrowienie wam i apostolskie błogosławieństwo. Kiedy na tron rzymski wstąpił Domicyan, położenie Kościoła znacznie się pogorszyło, bo nastało prześladowanie, w którym i św. Klet został pociągnięty do odpowiedzialności. Wyznając otwarcie niezachwianą swą wiarę w Chrystusa, a potępiając bałwochwalstwo pogańskie poniósł śmierć męczeńską przez miecz kata r. 91. Następstwo pierwszych papieży dla braku źródeł historycznych nie jest zupełnie pewnem; może być, że Klet razem z Linusem sprawował rządy Kościoła pod nieobecność Piotra św., a po nich z polecenia księcia apostołów został papieżem św. Klemens. Natomiast niesłuszną zdaje się być rzeczą, rozróżniać Kleta od rzekomego jego następcy Anakleta, albo pomiędzy nich wtrącać rządy Klemensa lub nawet Klemensa czynić poprzednikiem Kleta z opuszczeniem Linusa.

Święty Malcelin wstąpił na stolicę Piotrową r. 296 jako następca św.Gajusza. Był z pochodzenia Rzymianinem, synem Projekta. Rządy jego przypadają na czasy cesarza Dyoklecyana, którego srogie prześladowania podjęte przeciw chrześcijanom dzieje przekazały potomności. Edykt nakazujący prześladowanie z r. 304, wydany w Nikomedyi z całą srogością został wykonywany mianowicie w Rzymie. Co Kościół dotąd był uzyskał, stracił ponownie; musiał się kryć w podziemiach rzymskich w t. z. katakumbach. Znaleziono w nich napis, na którym wymienione imię papieża Marcelina; dowodem ten napis, że nabożeństwa za jego czasów odprawiały się z obawy przed Rzymianami ukrycie. Są niestwierdzone zupełnie wiadomości, że Marcelin miał się dopuścić pewnego rodzaju odstępstwa od wiary Jezusa, ponieważ miał się pozwolić uwieść, ofiary składać z kadzidła bożkom pogańskim. Powiadają, że później pod wpływem sądu zebranych biskupów starał się naprawić swój chwilowy upadek i że przez pokutę i śmierć męczeńską naprawił to, w czem zawinił. Zdaje się jednak, że heretycy podobne rozsiewali wieści, aby upozorować swój opór wobec Głowy Kościoła.

Natomiast pewną rzeczą jest męczeństwo Marcelina, który życie oddał r. 304 pod mieczem katowskim wraz z Klaudyuszem, Cyrynem i Antoniuszem. Ciała ich pochował Marceli, późniejszy papież.

 

INTROITUS:

Jeśli miłujesz mnie, Szymonie Piotrze, paś baranki moje, paś owce moje. Alleluja, alleluja.

 

Ps. Sławić Cię będę, Panie, bo mnie wybawiłeś, i nie sprawiłeś ze mnie uciechy mym wrogom. V. Chwała Ojcu.

J 21,15-17

Si díligis me, Simon Petre, pasce agnos meos, pasce oves meas. Allelúia, alleluia

Ps 29,2

Exaltábo te, Dómine, quóniam suscepísti me, nec delectásti inimícos meos super me. V. Glória Patri.

ORATIO:

Wiekuisty Pasterzu, wejrzyj łaskawie na Swoją trzodę i otocz ją nieustanną opieką za przyczyną Świętych Kleta i Marcelina, Papieży i męczenników, których ustanowiłeś pasterzami całego Kościoła. Przez Pana.

 

Gregem tuum, Pastor ætérne, placátus inténde: et per beátos Cletum et Marcellínum Mártyres tuos atque Summos Pontífices perpétua protectióne custódi; quos totíus Ecclésiæ præstitísti esse pastóres. Per Dominum.

 

LECTIO: 1 P 5,1-4; 5,10-11

Najmilsi!  Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem;  i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada.  Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały. A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje.  Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.

Caríssimi: Senióres, qui in vobis sunt, obsécro consénior et testis Christi passiónum, qui et eius, quæ in futúro revelánda est, glóriæ communicátor: páscite qui in vobis est gregem Dei, providéntes non coácte, sed spontánee secúndum Deum, neque turpis lucri grátia, sed voluntárie; neque ut dominántes in cleris, sed forma facti gregis ex ánimo. Et, cum appáruerit princeps pastórum, percipiétis immarcescíbilem glóriæ corónam. Deus autem omnis grátiæ, qui vocávit nos in ætérnam suam glóriam in Christo Iesu, módicum passos ipse perfíciet, confirmábit solidabítque. Ipsi glória et impérium in saecula sæculórum. Amen.

GRADUALE:

Alleluja, alleluja. V. Ty jesteś Opoką, a na tej Opoce zbuduję Kościół mój. Alleluja. Ustanowisz ich książętami po całej ziemi, przez wszystkie pokolenia głosić będą Twe imię, o Panie. Alleluja.

Mt 16,18; Ps 44,17-18

Allelúia, alleluia  Tu es Petrus, et super hanc petram ædificábo Ecclésiam meam. Alleluia. Constítues eos príncipes super omnem terram: mémores erunt nóminis tui, Dómine. Allelúia.

 

EVANGELIUM: Mt 16,13-19

Onego czasu: Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?» A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków». Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego». Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

In illo témpore: Venit Iesus in partes Cæsaréæ Philíppi, et interrogábat discípulos suos, dicens: Quem dicunt hómines esse Fílium hóminis? At illi dixérunt: Alii Ioánnem Baptístam, alii autem Elíam, alii vero Ieremíam aut unum ex prophétis. Dicit illis Iesus: Vos autem quem me esse dícitis? Respóndens Simon Petrus, dixit: Tu es Christus, Fílius Dei vivi. Respóndens autem Iesus, dixit ei: Beátus es, Simon Bar Iona: quia caro et sanguis non revelávit tibi, sed Pater meus, qui in coelis est. Et ego dico tibi, quia tu es Petrus, et super hanc petram ædificábo Ecclésiam meam, et portæ ínferi non prævalébunt advérsus eam. Et tibi dabo claves regni coelórum. Et quodcúmque ligáveris super terram, erit ligátum et in coelis: et quodcúmque sólveris super terram, erit solútum et in coelis.

OFFERTORIUM:

Otom dał moje słowa w usta twoje; otom cię dziś postawił nad narodami i nad królestwami, abyś wyrywał i burzył, i budował, i sadził. Alleluja.

Jr 1,9-10

Ecce, dedi verba mea in ore tuo: ecce, constítui te super gentes et super regna, ut evéllas et destruas, et ædífices et plantes. Allelúia.

SECRETA:

Złożywszy dary, prosimy Cię, Panie, oświeć łaskawie Twój Kościół, by trzodzie Twojej wszędzie sprzyjało powodzenie, a pasterze pod Twymi rządami starali się podobać Twojemu imieniu. Przez Pana. 

 

Oblátis munéribus, quaesumus, Dómine, Ecclésiam tuam benígnus illúmina: ut, et gregis tui profíciat ubique succéssus, et grati fiant nómini tuo, te gubernánte, pastóres. Per Dominum.

PRAEFATIO PASCHALIS:

Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy Ciebie, Panie, zawsze, a zwłaszcza w tym dniu uroczyściej sławili, gdy jako nasza Pascha został ofiarowany Chrystus. On bowiem jest prawdziwym Barankiem, który zgładził grzechy świata; On umierając zniweczył naszą śmierć i zmartwychwstając przywrócił nam życie. Przeto z Aniołami i Archaniołami, z Tronami i Państwami oraz ze wszystkimi hufcami wojska niebieskiego śpiewamy hymn ku Twej chwale, wołając bez końca:

 

Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre: Te quidem, Dómine, omni témpore, sed in hac potíssimum die gloriósius prædicáre, cum Pascha nostrum immolátus est Christus. Ipse enim verus est Agnus, qui ábstulit peccáta mundi. Qui mortem nostram moriéndo destrúxit et vitam resurgéndo reparávit. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus cumque omni milítia coeléstis exércitus hymnum glóriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes:

COMMUNIO:

Ty jesteś Opoką, a na tej Opoce zbuduję Kościół mój. Alleluja.

Mt 16,18

Tu es Petrus, et super hanc petram ædificábo Ecclésiam meam. Allelúia.

POSTCOMMUNIO:

Prosimy Cię, Panie, rządź miłościwe Twoim Kościołem, krzepionym przez święty pokarm, aby pod Twoim możnym panowaniem rosła wolność Kościoła, a związek jego z Tobą trwał niezachwiany. Przez Pana.

 

Refectióne sancta enutrítam gubérna, quaesumus, Dómine, tuam placátus Ecclésiam: ut, poténti moderatióne dirécta, et increménta libertátis accípiat et in religiónis integritáte persístat. Per Dominum.