Niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie. Kontynuując jej przeglądanie wyrażasz zgodę na ich zapisywanie w pamięci urządzenia. Poprzez zmianę ustawień w przeglądarce internetowej możesz wyrazić zgodę na zapisywanie plików cookie lub je zablokować. Więcej informacji na temat stosowania cookies znajdziesz w polityce cookie. (Kliknięcie linku nie powoduje zmian w ustawieniach cookies). Więcej informacji można znaleźć w Polityce w sprawie Cookies. Więcej informacji można znaleźć w polityce w sprawie cookies, Akceptuję - nie pokazuj więcej tego powiadomienia!

Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra

Duszpasterstwo wiernych Liturgii Łacińskiej

Polska

Fssp_sancti

3 maja - Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski (1 kl., szaty białe)

2016-05-02

Święto Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – święto (uroczystość liturgiczna) obchodzone w Kościele w Polsce w dniu 3 maja. Święto zostało ustanowione przez papieża Benedykta XV w 1920 na prośbę polskich biskupów po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918. Upamiętnia ono śluby lwowskie króla Jana Kazimierza, który podczas potopu szwedzkiego powierzył Polskę opiece Matki Bożej. Kult Królowej Korony Polskiej upowszechniał się po rozbiorach Polski, szczególnie w środowisku emigracji polskiej we Francji oraz wśród mieszkańców Lwowa i Krakowa, i odegrał wielką rolę w pracy nad budzeniem poczucia i świadomości narodowej. Zaborcy doceniali znaczenie tego kultu i prowadzili walkę z jego propagowaniem, nakazując m.in. usuwanie wezwania „Królowa Korony Polskiej” z Litanii loretańskiej, zwalczając pielgrzymki do Częstochowy, usuwając z bibliotek publikacje o Królowej Korony Polskiej i ścigając procesami posiadanie i rozpowszechnianie kopii obrazu jasnogórskiego.

Inicjatywę ustanowienia specjalnego święta maryjnego związanego z tym tytułem wysunęło najprawdopodobniej powstałe we Lwowie Bractwo Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej, poświęcające pierwszą niedzielę maja modlitwom dziękczynnym za opiekę Maryi nad Polską. Pomysł poparł arcybiskup Józef Bilczewski, a papież Pius X w 1909 ustanowił święto Królowej Korony Polskiej dla diecezji lwowskiej i przemyskiej, polecając obchodzić je w pierwszą niedzielę maja. W 1914 obchody przeniesiono z pierwszej niedzieli maja na 2 maja.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości biskupi polscy zaproponowali papieżowi ustanowienie święta Maryi Królowej Polski w dniu 3 maja, tak aby podkreślić związek tego święta z pierwszą polską konstytucją uchwaloną 3 maja 1791 przez Sejm Czteroletni. Konstytucja wypełniła w swoich założeniach część ślubowań Jana Kazimierza – król zobowiązywał się uroczyście wziąć pod opiekę lud polski i zaprowadzić sprawiedliwość społeczną.

Na wniosek biskupów polskich Święta Kongregacja Obrzędów przeniosła w 1924 obchody tego święta na 3 maja. W 1925 roku rozciągnięto je na wszystkie polskie diecezje, tym samym połączono świętowanie rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja oraz święta Królowej Korony Polskiej.

Po napaści Niemiec na Polskę w 1939 władze okupacyjne zakazały obchodzenie święta Królowej Korony Polskiej. Nie uznawały go również nowe władze Polski Ludowej po II wojnie światowej, święto obchodzono tylko w liturgii kościelnej.

 

 

INTROITUS:

Radujmy się wszyscy w Panu, obchodząc dzień święty ku czci Najświętszej Maryi Panny. Z uroczystości jej radują się Aniołowie i wielbią Syna Bożego, alleluja, alleluja.

 

Ps. Wydobyło serce moje mowę dobrą, opowiem ja dzieła swoje Królowi. Chwała Ojcu.

 

Gaudeamus omnes in Domino, diem festum celebantes sub honore beatae Mariae Virginis, de cuius solemnitate gaudent Angeli, et collaudant Filium Dei, alleluia, alleleia.

Ps 44,2

Eructavit cor meum verbum bonum: dico ego opera mea Regi. Gloria Patri.

ORATIO:

Wszechmocny i miłosierny Boże, ku obronie narodu naszego ustanowiłeś dla nas przedziwną pomoc w Najświętszej Maryi Pannie spraw miłościwie, abyśmy taką
opieką wsparci, walcząc za życia, przy śmierci zdołali odnieść zwycięstwo nad szatanem. Przez Pana naszego.

 

Omnipotens et misericors Deus, qui ad defensionem populi nostri in beatissima Virgine Maria, miriabile nobis auxilium constituisti: concede propitius; ut tali praesidio muniti, certantes in vita, victoriam de hoste maligno consequi mereamur in morte. Per Dominum.

 

LECTIO: Jdt 13, 22.23-25 (Jdt 13, 18-20)

Pobłogosławił Cię Pan swoją mocą, bo przez Cię wniwecz obrócił naszych nieprzyjaciół. Błogosławionaś Ty, Córko, przez Pana Boga wysokiego nad wszystkie niewiasty na ziemi. Błogosławiony Pan, który stworzył niebo i ziemię. Bo dziś imię Twe tak wsławił, iż chwała Twa nigdy nie zejdzie z ust ludzi, którzy pomni będą na wieki mocy Pańskiej. Dla nich to samej siebie nie szczędziłaś z powodu utrapienia i udręki rodu Twojego, lecz zapobiegłaś upadkowi przed obliczem Boga naszego.

Benedíxit te Dóminus in virtúte sua, quia per te ad níhilum redégit inimícos nostros. Benedícta es tu, fília, a Dómino Deo excélso, præ ómnibus muliéribus super terram. Benedíctus Dóminus, qui creávit cælum et terram: quia hódie nomen tuum ita magnificávit, ut non recédat laus tua de ore hóminum, qui mémores fúerint virtútis Dómini in ætérnum, pro qui bus non pepercísti ánimæ tuæ propter angústias et tribulatiónem géneris tui, sed subvenísti ruínæ ante conspéctum Dei nostri.

ALLELUIA:

Alleluja, alleluja. Cała ozdobna i pełna wdzięku jesteś, Córo Syjońska, piękna jako księżyc, wybrana jak słońce, strach wzbudzająca niby wojsko w szyku bojowym. Alleluja. Pobłogosławił Cię Pan potęgą swoją, bo przez Ciebie w niwecz obrócił
nieprzyjaciół naszych. Alleluja.

Pnp 6, 3.9; Jdt 13, 22

Allelúia, allelúia. V.  Tota formósa et suávis es, fília Sion, pulchra ut luna, elécta ut sol, terríbilis ut castrórum ácies ordináta. Allelúia. V. Benedíxit te Dóminus in virtúte sua, quia per te ad níhilum redégit inimícos nostros. Allelúia.

 

EVANGELIUM: J 19, 25-27

Onego czasu: Pod krzyżem Jezusowym stała Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria Kleofasowa, oraz Maria Magdalena. Gdy więc Jezus ujrzał Matkę i ucznia, którego miłował, stojącego obok, rzekł do Matki swojej: „Niewiasto, oto syn Twój!” Potem rzekł uczniowi: „Oto Matka twoja!” I od onej godziny wziął Ją uczeń pod swoją opiekę.

In illo témpore: Stabant iuxta Crucem Iesu mater eius, et soror matris eius María Cléophæ, et María Magdaléne. Cum vidísset ergo Iesus matrem, et discípulum stantem, quem diligébat, dicit matri suæ: Múlier, ecce fílius tuus. Deínde dicit discípulo suo: Ecce mater tua. Et ex illa hora accépit eam discípulus in sua.

OFFERTORIUM:

Pomnij, Matko Dziewico, przed obliczem Boga, abyś prosiła dla nas o dobro i odwrócenie od nas zagniewania Jego, alleluja.

 

Recordáre, Virgo Mater, in conspectus Dei, ut loquáris pro nobis bona, et ut avértat indignatiónem suam a nobis. Allelúia.

SECRETA:

Przyjmij, Panie, ofiarę, składaną Tobie ku uczczeniu Pamięci Najłaskawszej Maryi Panny, która nas pociesza we wszelkim utrapieniu naszym i spraw, by umysł nasz z góry opromieniony światłem Ducha Świętego gardził dobrami ziemskimi, a do niebieskich zawsze podążał. Przez Pana.

 

Suscipe, Domine, munus, quod Tibi offerimus, memoriam recolentes piissimae Virginis Mariae, quae consolatur nos in omni tribulation nostra : et praesta ; ut mens nostra superna lumine Sancti Spiritus irradiata, terrena despiciat, et ad celestia semper aspiret. Per Dominum.

PRAEFATIO:

Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże: I abyśmy Cię wielbili, błogosławili i wysławiali obchodząc święto Najświętszej Maryi zawsze Dziewicy. Ona to poczęła Jednorodzonego Syna
Twojego za sprawą Ducha Świętego i zachowując chwałę dziewictwa wydała światu światłość przedwieczną, Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Przez Niego majestat Twój chwalą Aniołowie, uwielbiają Państwa, z lękiem czczą Potęgi. A wspólnie z nimi w radosnym uniesieniu sławią Niebiosa, Moce niebieskie i błogosławieni Serafini. Z nimi to, prosimy, dozwól i naszym głosom wołać w pokornym uwielbieniu:

 

 

Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubique grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Et te in veneratione beátæ Maríæ semper Vírginis collaudáre, benedícere et prædicáre. Quæ et Unigénitum tuum Sancti Spíritus obumbratióne concépit: et, virginitátis glória permanénte, lumen ætérnum mundo effúdit, Iesum Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admitti iubeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes:

COMMUNIO:

Królowo świata przedostojna, Maryjo Panno wieczna, któraś porodziła Chrystusa Pana, zbawcę wszystkich, proś dla nas o pokój i zbawienie, alleluja.

 

Regína mundi digníssima, María Virgo perpétua, intercéde pro nostra pace et salúte, quæ genuísti Christum Dóminum, Salvatórem ómnium. Allelúia.

POSTCOMMUNIO:

Boże, któryś nam dał Najświętszą Pannę Maryję za szczególną Patronkę, spraw miłościwie, abyśmy posileni Twoimi darami przeświętymi, korzystali we wszelkich przeciwnościach z opieki tej najświętszej Panny Maryi. Przez tegoż.

 

Deus, qui nobis Beatam Virginem Mariam singulare Patronam dedisti : concede propitius ; ut, sacris tuis donis satiati, praesidio eiusdem Beate Virginis Mariae in omnibus adversitatibus nostris perfruamur. Per eundem.