Niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki cookie. Kontynuując jej przeglądanie wyrażasz zgodę na ich zapisywanie w pamięci urządzenia. Poprzez zmianę ustawień w przeglądarce internetowej możesz wyrazić zgodę na zapisywanie plików cookie lub je zablokować. Więcej informacji na temat stosowania cookies znajdziesz w polityce cookie. (Kliknięcie linku nie powoduje zmian w ustawieniach cookies). Więcej informacji można znaleźć w Polityce w sprawie Cookies. Więcej informacji można znaleźć w polityce w sprawie cookies, Akceptuję - nie pokazuj więcej tego powiadomienia!

Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra

Duszpasterstwo wiernych Liturgii Łacińskiej

Polska

Fssp_sancti

24 maja - NMP Wspomożenia Wiernych (2 kl., szaty białe)

2016-05-23

W roku 1815 papież Pius VII po powrocie do Rzymu z pięcioletniej niewoli w Fontainebleau na podziękowanie za opiekę Matki Bożej nad Kościołem ustanowił dzisiejsze święto dla miasta Rzymu i państwa kościelnego. W roku 1959 na prośbę biskupów polskich święto zostało rozciągnięte na nasz kraj.

Nabożeństwo do Matki Bożej Wspomożycielki sięga początków chrześcijaństwa. Gdy tylko zaczął rozwijać się wśród wiernych kult Matki Zbawiciela, równocześnie ufność w Jej przemożną przyczynę u Syna nakazywała uciekać się do Niej we wszystkich potrzebach. Tytuł Wspomożycielki Wiernych zawiera w sobie wszystkie wezwania, w których Kościół wyrażał Najświętszej Maryi Pannie potrzeby i troski swoich dzieci.
Pierwszym, który w historii Kościoła użył słowa "Wspomożycielka", jest św. Efrem, diakon i największy poeta syryjski, doktor Kościoła (+ 373). Pisze on wprost, że "Maryja jest orędowniczką i wspomożycielką dla grzeszników i nieszczęśliwych". W tym samym czasie Wspomożycielką rodzaju ludzkiego nazywa Maryję św. Grzegorz z Nazjanzu, patriarcha Konstantynopola, doktor Kościoła (+ ok. 390), kiedy pisze, że jest Ona "nieustanną i potężną Wspomożycielką". Z treści pism doktorów Kościoła wynika, że przez słowo "Wspomożycielka" rozumieli oni wszelkie formy pomocy, jakich Matka Boża nam udziela i udzielić może.

Miejscem najżywiej rozwiniętego kiedyś kultu Wspomożycielki była Bawaria. Pierwszy kościół pod wezwaniem Wspomożycielki w Bawarii stanął w Pasawie w roku 1624. Zasłynęła w nim rychło figura Matki Bożej, kopia obrazu Cranacha - pątnicy witają Ją okrzykiem: Maria hilf! (Maryjo, wspomagaj).

7 października 1571 r. oręż chrześcijański odniósł decydujące zwycięstwo nad flotą turecką, która zagrażała bezpośrednio desantem Italii. Na pamiątkę tego zwycięstwa papież św. Pius V włączył do Litanii Loretańskiej nowe wezwanie "Wspomożenie wiernych, módl się za nami".

12 września 1683 r. król Jan III Sobieski rozgromił pod Wiedniem Turków. Jako podziękowanie Matce Bożej za to zwycięstwo papież bł. Innocenty XI w roku 1684 zatwierdził w Monachium, przy kościele św. Piotra, bractwo Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych, rychło podniesione do rangi arcybractwa.

W roku 1816 tytuł Matki Bożej Wspomożenia Wiernych wszedł do liturgii Kościoła, gdy papież Pius VII ustanowił święto Matki Bożej pod tym wezwaniem na dzień 24 maja jako podziękowanie Matce Bożej za to, że właśnie tego dnia, uwolniony z niewoli Napoleona, mógł szczęśliwie powrócić na osieroconą przez szereg lat stolicę rzymską.

Wielu świętych miało szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. Jej słynny wizerunek w Turynie został namalowany na zamówienie św. Jana Bosko, który oprócz salezjanów założył także zgromadzenie sióstr Córek Matki Bożej Wspomożenia Wiernych.

Wielkim czcicielem Matki Bożej Wspomożycielki był salezjanin, prymas Polski, kardynał August Hlond. Nie mniej żarliwym apostołem Maryi Wspomożycielki był jego następca, kardynał Stefan Wyszyński. 5 września 1958 roku dzięki jego staraniom Episkopat Polski wniósł do Stolicy Apostolskiej prośbę o wprowadzenie święta Maryi Wspomożycielki Wiernych w liturgicznym kalendarzu polskim. Episkopat Polski chciał w ten sposób podkreślić, że naród polski nie tylko wyróżniał się wśród innych narodów wielkim nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny, ale że może wymienić wiele dat, kiedy doznał Jej szczególniejszej opieki. Polskie sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych zostało ustanowione w 2013 r. w salezjańskiej parafii w Rumii na Kaszubach.

(kliknij, by przeczytać propria)

21 maja - Sobota Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego (1 kl., szaty czerwone)

2016-05-18

W Mszach konwentualnych oraz w Mszach, w których udziela się święceń, zawsze należy odczytać wszystkich 5 lekcji z ich modlitwami i wersetami; w innych Mszach, tak ze śpiewem jak czytanych, można odmówić tylko pierwszą modlitwę, która odpowiada Oficjum, oraz pierwszą lekcję z jej wersetami, następnie mówi się w zwykły sposób Dominus vobiscum, Et cum spiritu tuo, Oremus i drugą modlitwę, po której następują zachodzące wspomnienia. Opuściwszy następne lekcje z ich wersetami i modlitwami, natychmiast czyta się ostatnią lekcję, czyli epistołę (KR 468).

(kliknij, by przeczytać propria)

20 maja - Piątek Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego (1 kl., szaty czerwone)

2016-05-18

Prorok Joel opisuje czasy mesjańskie jako okres wyjątkowego dobrobytu. Obfitość płodów ziemi jest znakiem widzialnym obecności Boga wśród swojego ludu (lekcja). Kościół dziękuje Bogu za urodzaje, ale przede wszystkim za dary, którymi obdarza go Duch §w. W ewangelii czytamy opis uzdrowienia paralityka. Uzdrowienie ciała zostało poprzedzone uzdrowieniem duszy. Władza odpuszczenia grzechów jest znacznie dobitniejszym znakiem obecności Boga w Kościele niż doczesna pomyślność.

(kliknij, by przeczytać propria)

19 maja - Czwartek w oktawie Zesłania Ducha Świętego (1 kl., szaty czerwone)

2016-05-17

Chrystus Pan obdarzył Kościół władzą nad szatanem i nad chorobami (ewangelia). Apostołowie oraz ich uczniowie często korzystali z tej władzy (lekcja). Przede wszystkim uwalnianie opętanych jest znakiem, że nadeszło Królestwo Boże. Msza jak w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego, z wyjątkiem lekcji i ewangelii.

(kliknij, by przeczytać propria)

16 maja - Poniedziałek w oktawie Zesłania Ducha Świętego (1 kl., szaty czerwone)

2016-05-12

Duch Święty udziela się duszom w sakramentach. Przez Chrzest zapoczątkowuje w nas życie Boże, przez Bierzmowanie umacnia je, a przez Eucharystię rozwija i doskonali. W dniu dzisiejszym Kościół przypomina ochrzczonym wielkość życia nadprzyrodzonego, które rozpoczęli przyjmując Chrzest.

(kliknij, by przeczytać propria)

14 maja - Wigilia Zesłania Ducha Świętego (1 kl., szaty czerwone)

2016-05-12

W noc poprzedzającą uroczystość Zesłania Ducha Świętego odprawiano Wigilię. Podczas niej udzielano Chrztu ćw. i Bierzmowania katechumenom, którzy nie mogli przyjąć tych sakramentów na Wielkanoc. Na zakończenie Wigilii odprawiano Mszę św. o świcie. Jest to zatem Msza świąteczna, podobnie jak Msza Wigilii Wielkanocnej. Charakter Świąteczny zachowała ona mimo przesunięcia na ranek soboty poprzedzającej święto. Teksty mszalne wysławiają działanie Ducha Świętego w duszy ochrzczonego i bierzmowanego. Działanie Ducha Świętego podobne jest do światła rozpraszającego ciemności (kolekta, sekreta) i wody podtrzymującej życie na ziemi (antyfona na wejście i na komunię oraz pokomunia).

(kliknij, by przeczytać propria)

13 maja - św. Roberta Bellarmina, biskupa, wyznawcy i Doktora Kościoła (3 kl., szaty białe)

2016-05-12

Św. Robert urodził się w Montepulciano w Toskanii w roku 1542. Mając 18 lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Pracował jako kaznodzieja i profesor teologii w Lowanium i w Rzymie, gdzie był spowiednikiem św. Alojzego Gonzagi. W Rzymie również powstało jego trzytomowe dzieło zbijające błędy protestantów oraz dwa katechizmy. Mniejszy został przetłumaczony na 60 języków. Św. Robert był doradcą trzech papieży. W roku 1599 został kardynałem i arcybiskupem Kapui. Pod koniec życia zrzekł się swoich godności i zamieszkał w domu nowicjatu, w którym umarł w roku 1621.

Św. Robert nie miał względu na osoby, jeśli chodziło o chwałę Chrystusa, Matki Najświętszej i Kościoła. Ostro krytykował tych kapłanów, którzy pobłądzili teologicznie albo moralnie. Jednocześnie potrafił zawsze zachować braterską miłość. Doskonale pokazuje to treść listu, jaki wysłał do kardynała Antoniano. Ekscelencjo! Podczas Mszy mój kaznodzieja tak wychwalał kapłanów, że w jego mniemaniu stali się oni więksi i godniejsi niż Najświętsza Panna, niż Chrystus, a także sam Bóg! (...) Doprawdy obawiałem się, że po takim wystąpieniu będę musiał odsunąć go od prawienia kazań, lecz gdy po wszystkim wytknąłem mu, jakie opowiadał niedorzeczności, pouczył mnie o swej pokorze i posłuszeństwie i zapewnił, że jest gotów zrobić wszystko, co każę. Nakazałem mu więc, by następnego dnia wszedł na ambonę i oznajmił, że to, co powiedział w kazaniu, było retoryczną przesadą. Zrobił dokładnie to, o co prosiłem, a ja skorzystałem z okazji, by porządnie, choć po bratersku go zganić, przypominając mu zasadę świętego Franciszka o prostocie kazań (...)

(kliknij, by przeczytać propria)

12 maja - św. Nereusza, Achillesa, Domicylli i Pankracego, męczenników (3 kl., szaty czerwone)

2016-05-11

Święci Nereusz i Achilles, oficerowie rzymscy, zostali ścięci za Domicjana.

Św. Domicylla prawdopodobnie była wnuczką sławnej Flawii Domicylli, której imieniem nazwano część katakumb. Za swoją wiarę została wygnana na wyspę Poncję i tam zmarła z początkiem I wieku.

Św. Pankracy, 14-letni chłopiec, został uwięziony wkrótce po przyjęciu Chrztu i ścięty w Rzymie 12 maja 304 roku. W bazylice wzniesionej ku jego czci przez papieża Symmacha gromadzili się nowo ochrzczeni w Białą Niedzielę.

(kliknij, by przeczytać propria)